TO JA, NERO BABICZ, NERO, NOSIK, NERUŚ. ŻYŁEM 9 LAT. MIAŁEM WŁASNY OGRÓD, DOM, LUDZKĄ RODZINĘ I PSIEGO BRATA CZOKA.
RODZICE MÓWILI DO MNIE NOSEK, BO MIAŁEM BARDZO DOBRY WĘCH I ZAWSZE WSZYSTKO WĄCHAŁEM. W MŁODOŚCI ZDOBYŁEM ZŁOTY MEDAL
NA WYSTAWIE PSÓW, BO BYŁEM ŁADNY, DOSTOJNY I DOBRZE ZBUDOWANY. BARDZO LUBIŁEM CZEKAĆ PRZY KUCHNI I JEŚĆ SMAKOŁYKI, DLATEGO PÓŹNIEJ
TROCHĘ PRZYTYŁEM, ALE DLA MOJEJ RODZINY ZAWSZE BYŁEM NAJPIĘKNIEJSZYM PSEM. KOCHAŁEM WSZYSTKICH.
LUBIŁEM TEŻ KRAŚĆ ŚCIERKI ZE ZLEWU, SPAĆ NA ŁÓŻKU U KASI I PODKRADAĆ JEJ STARE ZABAWKI, BIEGAĆ Z CZOKIEM PO PODWÓRKU, ALE NAJBARDZIEJ ZE WSZYSTKICH RZECZY LUBIŁEM WIECZORNE SPACERY. BĘDZIE MI ICH BRAKOWAŁO. PRZEZ CHOROBĘ MUSIAŁEM ODEJŚĆ ZBYT WCZEŚNIE, ALE BYŁEM W DOMU, WŚRÓD LUDZI, KTÓRZY MNIE KOCHALI.
PRZEKAŻCIE MAMIE – NIECH NIE PŁACZE, JESTEM TUŻ OBOK I STĄD WIDZĘ WAS WSZSYTKICH.
NA ZAWSZE WASZ.