Nie szlochaj, stojąc nad moją mogiłą wytrwale – bo tam mnie nie ma, ja nie śpię wcale.
Jestem wiatrem, który wieje w szczerym polu poprzez knieje.
Jestem słońca odblaskiem na zbożu, małym deszczykiem w jesiennym przestworzu.
Gdy się przebudzasz ze snu o świcie – ja Cię pobudzam i wskrzeszam życie, poprzez okrężne ptaków latanie i gwiazd o zmroku migotanie…
Nie płacz, stojąc nad moją mogiłą wytrwale – bo tam mnie nie ma, nie umarłam wcale…
Dinuś, 01.11.2003 r. – 04.01.2018 r.
Najlepszy Przyjacielu…
Po Twoim odejściu moje serce nieodwracalnie pękło, ale miłość do Ciebie jest nie do złamania.
